Miłość, Przyjaźń, Dobro: 2013

,,Miłość, przyjaźń,

dobro”

Nie tak daleko nie tak dawno, kiedy jeszcze żyły smoki i rycerze, w Anglii na południe od rzeki Trent znajdowało się miasteczko o nazwie Birmingham.

Mieszkało tam wiele rodzin, to ubogich, to bogatszych, ale mniejsza o to, bo chciałabym zwrócić szczególna uwagę na te dwie o których zaraz opowiem więcej.

Te dwie rodziny, nazywały się Artur i Michel Krecz, a druga, która mieszkała naprzeciwko, to Henry i Trudy Jenkins.

Pan Jenkins był emerytowanym rycerzem, który kiedyś walczył u boku najdzielniejszych dowódców w całej Anglii. Ale kiedy skończył służbę, uznał, że w Londynie za dużo się dzieje i zaczął podróżować po wyspie. A kiedy dotarł do Birmingham, poznał tam swoją żonę-Trudy, i razem wychowują swojego syna Williama. Państwo Krecz mają znacznie inną, ale równie ciekawą historię. Oni jako przyjaciele od urodzenia, mieszkali w tym miasteczku i wyjeżdżali z niego tylko raz do roku do Londynu odwiedzić dziadków. A kiedy wzięli, ślub zaczęli nawet dość poważnie myśleć o dzieciach, bo ich najmłodsza córka Patriszia miała pięć starszych sióstr. Ojciec dziewczynek nie do końca się z tego cieszył, ponieważ marzył o synie, który kiedyś przejmie jego gospodarstwo. Marzenie pana Krecz miało szansę się spełnić ponieważ pani Michel po raz siódmy zaszła w ciążę.

Obie te szczęśliwe rodziny, byli dla siebie pomocni i dobrzy.

Ogromna przyjaźń łączyła nie tylko ich, ale też ich dzieci, oczywiście chodzi o Williama i Patriszię. Mieli tyle samo lat i uwielbiali się razem bawić, chodzić w każdy zakątek miasta i w ogóle buszować po okolicy. Jedyną rzeczą, która dzieliła te dwa urwisy, to ich osobowość. Will był zawsze uśmiechniętym, spokojnym, rozbieganym, pełnym energii, miłym, mądrym, odważnym, skromnym i silnym blondaskiem o długich blond włosach. Nie tak jak Pat, nieee ona była zupełnie inna. Była typem dziewczyny która lubiła broić, pełną agresji, ale też pasji i nienawiści do całego świata, mądrą ale roztargnioną, błyskotliwą lecz leniwą, utalentowaną ale pesymistyczną, i choć była ładna to nie umiała docenić tego co ma, a miała najwspanialszego przyjaciela na świecie. Tylko Will widział w niej miłą, kochaną i troskliwą osobę. On jako jeden z nie wielu nie słuchał i nie wierzył w złe rzeczy, jakie mówią o niej, on kochał Pati jak siostrę którą zawsze chciał mieć, a może i trochę bardziej, bo zawsze, kiedy mu dziękowała, to pocałunkiem w policzek,zawsze odpychał trochę dziewczynę, ale zaraz potem uśmiechał ze szczęścia i przyjemności jaką zadała mu jego najlepsza przyjaciółka.

Podobne zdanie miała o nim Patriszia. Uważała, że był chłopcem, na którego zawsze może liczyć i że miał fantastyczne marzenie, które podziwiała i uznawała za dowód odwagi. Często, kiedy rozmawiali za miastem, pod ich ukochaną starą olchą, to Will poruszał ten temat-Chciał zostać rycerzem.

Nikogo to nie dziwiło, w końcu jego ojciec też nim był, a to podstawowe marzenie chłopców w jego wieku. Dziewczyna podziwiała marzenie przyjaciela za fascynujące, ale trochę się go obawiała. Dzieci nie miały przed sobą żadnych tajemnic, wiedziały o sobie dosłownie wszystko, lecz był jeden sekret, którego William nie mógł znać. Matka Pat zabroniła jej mówić komukolwiek, nawet jej tata o tym nie wiedział-dotyczyło to tylko córek. Cała tajemnica polegała na tym, że jedna dziewczyna w rodzinie zostawała-Smokiem. Kiedy mama i siostry powiedziały o tym Patriszi, była jeszcze mała i zaczęła się śmiać, ale, widząc ich poważne miny, zrozumiała, że nie kłamią. Mama tłumaczyła, że to może być każda z nich, nie najmłodsza, czy najstarsza, każda. Ze strony pani Krecz padło to na jej straszą siostrę Elizabeth, lecz kiedy miała zaledwie dwadzieścia lat, zabili ją Szkoccy rycerze. Żadna ze starszych sióstr nie miała objaw, bo pojawiają się one w wieku piętnastu lat, a one miały już więcej niż szesnaście, więc padło na Pat. Kiedy pytała się mamy, dlaczego to wszystko się dzieje, ta tłumaczyła, że sama nie wie bo miała to jej mama, babcia i prababcia, więc one nie mają na to wpływu. Za każdym razem, gdy dziewczyna o tym myślał, płakała. Jej matka, doskonale wiedziała o co jej chodzi, Pati bała się że to jednak ona jest rodzinną smoczycą i to zniszczy jej przyjaźń z Williamem.

Kilka miesięcy później obawy dziewczyny potwierdziły się. Na świat przyszedł brat sześciu córek o imieniu Kevin. Obie rodziny cieszyły się z narodzin, ale łatwo się można domyślić, że ,,pewna osoba” nie do końca skakała z radości, no przecież, że to była Pat, na której ciążył obowiązek bycia smokiem. Dziewczyna zastanawiała się, co ma teraz zrobić, siostry próbowały ją pocieszyć że teraz pewnie będzie sławna, bo wszyscy ci przystojni i dzielni rycerze będą próbowali ją zabić, ale to wcale jej nie poprawiało humoru, wręcz przeciwnie, budziło w niej jeszcze większy strach. Kiedy matce udało się przepędzić dziewczyny do pokoju, wreszcie mogła spokojnie pomyśleć z Pat, co zrobić. Mama miała pomysł, ale trochę ryzykowny. Pani Krecz porozmawiała z państwem Jenkins o tym, że chce wziąć dzieci i wysłać je na małe wakacje do jej rodziców. Oczywiście oboje uznali, że wyjazd do Londynu zrobi takiemu chłopcu jak Will.

Mama Patriszi wcale nie wysyłała ich do dziadków, tylko kazała jej i chłopcu uciekać z Anglii na jakiś czas, aby byli bezpieczni, a Williama wysłała ponieważ nie chciała, by jej córka podróżowała sama po świecie. Will nie mógł zrozumieć, dlaczego uciekają z Birmingham, przecież to takie spokojne miasteczko, ale pani Michel słyszała, że mają ich najechać groźne wojska i splądrować całą Anglię. Patriszi nie podobało się, że ona i matka okłamują chłopca, ale przecież nie było innego wyjścia, jak twierdziła jej mama.

Dzieci dostały konia, worki z jedzeniem i wszystkie oszczędności rodziny Kreczów, matka jeszcze pożegnała się z para przyjaciół i poprosiła Williama, aby opiekował się Pat. Wyruszyli, kiedy wszyscy jeszcze spali, wczesnym rankiem żeby nie było widać że jadą sami, lecz po kilku godzinach dzieci zatrzymały się, by odpocząć. I tak siedzieli przytuleni do siebie pod starym drzewem i rozmawiali o tym, że wcale nie chcą uciekać, że tęsknią i o tym, że się boją tego, co może ich spotkać. Wówczas gdy nastąpiła krótka cisza, Will jeszcze bardziej przytulił do siebie Pati, spojrzał jej głęboko w oczy, i przysiągł na własną duszę, że nikomu nie pozwoli jej skrzywdzić.

Mijały noce i dnie, a przyjaciele wciąż jechali, i jechali, odpoczywali tylko dwa razy dziennie, po południu, żeby coś zjeść, i pod wieczór, żeby gdzieś przenocować.

Gdy minął tydzień ich jazdy, nadszedł szczególny dzień. Patriszia obchodziła urodziny, więc William przygotował dla niej małą niespodziankę. Był uczciwym chłopcem, a jeden raz w roku robił wszystko, aby ten dzień był dla Pati jak najlepszy. Poprosił ją, aby została trochę w obozowisku, a on zaraz wróci. Wziął więc konia i pojechał do miasta nie daleko z kilkoma monetami i kupił jej bukiet białych róż, które wprost uwielbiała. Skończyły mu się pieniądze i wrócił do miejsca ich postoju. Przywiązał konia i powoli zbliżał się do Patriszi, zanim jednak zdążył powiedzieć ,,Wszystkiego najlepszego” ta już wisiała z płaczem na jego szyi, przytulając go do siebie tak mocno, jak jeszcze nigdy. William zrobił to samo, lecz po krótkiej chwili spytał, dlaczego płacze, a ta tłumaczyła że nie może uwierzyć, że to już jej piętnaste urodziny i że czas tak szybko leci, ale on spojrzał na nią, mówiąc :

-Nie martw się, wszystko będzie dobrze póki tylko mamy siebie na wzajem.

I stało się. Po krótkiej chwili ciszy, wszyscy wiedzieli od początku, że to się stanie, ale nie tak szybko.

Pati i Willi po raz pierwszy się pocałowali.

W Anglii nie działo się tak dobrze jak u nich, od miesiąca już trwało co dziesięcioletnie, polowanie na smoki. To był jedyny powód dla którego pani Krecz nie chciała córki w Birmingham, bo bała się o nią. Henry żałował jednak, że jego syn nie zobaczy, jak jego staruszek zabija smoka, bo dziesięć lat temu był na to za mały.

Chłopiec miał już dość takiego ukrywania się i uciekania, kiedy ich rodziny są narażone na niebezpieczeństwo. Patriszia próbowała go zatrzymać, lecz daremnie. Kiedy byli już na koniu, dziewczyna poczuła straszliwy ból głowy. Domyślała się, co zaraz się stanie, więc chciała uciec w zarośla, by William jej nie zobaczył. Szedł za nią, aby sprawdzić, czy czuje się lepiej, ona zatrzymała go i tłumaczyła, że potrzebuje trochę samotności. Poczuł się urażony, Pat nigdy nie odmawiała jego obecności, więc to, co powiedziała, bardzo go zraniło. Trochę dalej w lesie poczuła, że coś się z nią dzieje, teraz bolała nie tylko głowa ale i całe ciało. Zaczęła pokrywać się czarnymi łuskami, zamiast paznokci miała szpony, z pleców wyrosły jej skrzydła, a z ust wydobywał się płomień. Patriszia zamieniła się w siejącego grozę i postrach, pięknego czarnego smoka. Przynajmniej w mojej wyobraźni jest piękny.

Will denerwował się o Pat, nie było jej już od godziny więc postanowił ją poszukać, i znalazł ale nie przytomną koło jakiegoś strumyka. Szybko do niej podbiegł i próbował ją przebudzić, lecz daremnie. Zaczął myśleć już o najgorszym, że pojawił się za późno, ale nadzieja była, bo wciąż oddychała. Wziął ją w ramiona i zaniósł do obozowiska, gdzie rozpalił ognisko, podgrzał wodę, w której namoczył swoją koszulę i delikatnie przykładał jej do czoła. Po jakiś piętnastu minutach obudziła się. Chłopak przytulił ją do siebie i poprosił, aby nigdy go tak nie straszyła. Pytał też, czy pamięta, dlaczego zemdlała. Pamiętała, ale powiedziała, że słabo się poczuła. Od tej pory Patriszia jechała z przodu konia, by Will mógł mieć ją na oku.

Znów bardzo długo podróżowali, lecz teraz zajęło im to mniej czasu z powodu rzadszych zatrzymań. Kiedy jechali, Pat mdlała po każdym bólu głowy, lecz na jej szczęście nie zamieniała się w smoka. Do Birmingham został już tylko tydzień drogi, a to znaczy że niedługo będą w domu.

Londyn był piękny, zatłoczony końmi i ludźmi ale fantastyczny. Wszędzie ktoś gdzieś był, piękne widoki i miejsca. Jak to w życiu, każdy miał inne zainteresowania. Patriszia oglądała wytworne suknie na wystawach i dzieła sztuki malowane przez ulicznych malarzy, a William wpatrywał się w ostre i duże miecze wykuwane przez tutejszych kowali. Cały majątek podzielili na pół, jedną część podzielili między siebie, a drugą schowali na powrót. Will kupił sobie miecz. Wielki i ciężki w brązowym, skórzanym pokrowcu i dorzucił się za resztę do sukienek, które kupiła Pat. Były piękne: jedna czarna z białymi elementami, a druga, którą uwielbiała najbardziej, zielona. Chłopak zaproponował, by zostali jedną noc w tak pięknym miejscu, a wieczorem wyszli na spacer po mieście. Dziewczyna bez wahania się zgodziła i pobiegła do straganu po zapasy jedzenia na drogę. Po zachodzie słońca Patriszia ubrała się w zieloną sukienkę i pokazała się Williamowi, a ten tylko stał nieruchomo wpatrzony w swoją ukochaną. Po chwili chłopak się przebudził i powiedział:

-Jesteś taka piękna, że chyba do końca życia nie zapomnę tego widoku.

-Czemu?-spytała zaciekawiona.

-Bo tylko spójrz, pod czym stoisz.

Dziewczyna spojrzała za siebie i ujrzała olchę, ich ukochane drzewo.

Will miał dla niej prezent, małego konika na sznurku jako naszyjnik. Pat bardzo doceniła ten prezent, ponieważ wiedziała że sam wystrugał konika z kawałka drewna. Chłopak lubił to robić i nawet dobrze mu to wychodziło. Dziewczyna założyła go i wyruszyli do miasta. Widok Londynu w nocy, oświetlonego tylko księżycem w półpełni, był jeszcze piękniejszy niż za dnia. Para spacerowała po mieście i rozmawiała o tym, co zwykle, że tęsknią, o swojej przyszłości, a Will, jak zwykle, poruszył temat rycerzy i smoków, które będzie kiedyś zabijał w obronie Anglii. Pat zakłopotana pouczyła go, że każde stworzenie, nawet smoki, zasługują na trochę dobra. Rozmawiali tak i zwiedzali Londyn, byli przy pałacu Buckingham i na moście nad rzeką Tamizą, na którym spędzili resztę wypadu, obdarowawszy się nawzajem gorącymi i szczerymi pocałunkami.

Następnego dnia, z samego rana, wyruszyli do domu, Will nie chciał stracić ani chwili. Noce i dnie mijały, a dokładnie to trzy,i już widzieli pierwsze domy w Birmingham. Pat wiedziała, że jeszcze przez jakiś tydzień

polowanie będzie trwało. Poprosiła Williama, by pojechali do olchy, był zmęczony podróżą, więc się zgodził. A kiedy byli już na miejscu, zsiedli z konia, podeszli i Will usiadł na trawie, Pat ciągle stała i patrzyła w koronę drzewa. Chłopak przyglądał się jej z wielkim zainteresowaniem, a po chwili ona odezwała się do niego:

-Jeśli coś mi się stanie i umrę, to obiecasz, że mnie tu pochowasz?

William wstał gwałtownie i spojrzał na nią ze zmartwieniem.

-O czym ty mówisz?- Zapytał prawie już przez łzy.-dlaczego sądzisz że może coś Ci się stać?

-Nie wiem, tak jakoś. Ale gdyby, zrobiłbyś to?

Chwila namysłu i lekkiej rozpaczy nad miłością jego życia, ale wreszcie się zdecydował

-No dobrze. Skoro ty tego chcesz, to się zgodzę, ale czemu myślisz już o śmierci, skoro dopiero całe życie przed nami?

-Sama nie wiem, tak na przyszłość-odpowiedziała i ruszyła niepewnym krokiem w stronę miasta. Chłopak podszedł do konia, wsiadł na niego, pogalopował kawałek i wyciągnął rękę w stronę Patriszi, ale ona jej nie podała, dając znak że, woli się przejść w samotności. Will zaakceptował jej decyzję i popędzając konia, jechał do Birmingham. Po krótkiej chwili oboje zobaczyli płomienie w mieście, bardzo głośne ryki docierały aż do Pat, która był nie daleko olchy. Były to smoki plądrujące miasteczko. William, wyciągając już swój miecz, cały czas popędzał konia, chciał jak najszybciej dojechać, by ocalić rodziny swoją i Pat. Z każdym rykiem dziewczyna czuła coraz większy ból i stało się to, zamieniła się w smoka, a jej skrzydła same zabrały ją do miasta. Przerażona wiedziała, że nie ma już odwrotu. Gdy doleciała na miejsce, próbowała schować się za domem, za którym chowała się jej matka. Nie mogła mówić, by ją poinformować o swojej obecności, więc postanowiła trochę się do niej zbliżyć. Dostrzegł to Will, który akurat przechodził obok, natychmiast zaczął biec w tamtą stronę, wypełniony złością krzyknął tylko:

-Niech pani uważa!

I rzucił miecz w stronę smoka, wiedział że go trafi, ponieważ świetnie rzucał do celu.

Trafił prosto w serce, nie wiedząc, że właśnie zabił osobę, która była dla niego wszystkim. Matka Patriszi wszystko widziała i dostrzegła oczy, załzawione, błękitne oczy swojej córki.

-O nie. Tylko nie to. Nie to!-krzyknęła.

Pobiegła do niej i przytuliła ją ze łzami do siebie. William,nie wiedząc o co chodzi, prędko ruszył w ich stronę. Kiedy był obok, zauważył deszcz tylko nad nimi, ale nadzwyczajny, bo złoty, zobaczył też, że smok, który leżał przy jego, stopach zamienił się w Pat. Rozpłakany chłopak uświadomił sobie właśnie, że zabił swoją ukochaną Pati. Wyjął miecz z jej piersi, odrzucił na bok i wziął umierającą dziewczynę w ramiona, a ta, widząc go, powiedziała tylko swe ostatnie słowa:

-Nawet smoki zasługują na trochę dobra.

Po czym zamknęła oczy i skonała. Will trzymał jej zimne ciało jeszcze przez kilka godzin, lecz przypomniał sobie, co mówiła i postanowił spełnić obietnicę.

Pochował Patrisi pod drzewem, położył koło olchy białe róże i konika z drewna, którego zdjął z jej szyi. Na grobie umieścił zrobioną przez siebie tabliczkę z napisem:

,,Miłość, przyjaźń i dobro, to mi podarowałaś”.

piątek, 26 kwietnia 2013